Technologia bezprzewodowych sieci komputerowych (z angielskiego wireless, WiFi, radiolink...) to nie tylko komfort i znak XXI wieku. Skalowalność dostępnych na rynku rozwiązań powoduje, że WiFi już dawno przestało być zwykłym pokojowym gadgetem. Coraz częściej środowiska bezprzewodowe zmniejszają lub eliminują wręcz koszty związane z tworzeniem sieci kablowych, nie od dziś stanowiąc przy tym ich cenne uzupełnienie czy zabezpieczenie (chociażby w wypadku awarii). Artykuł ten ma na celu wprowadzić czytelnika w świat podstaw teoretycznych odpowiedzialnych za funkcjonowanie sieci bezprzewodowych oraz pokazać praktyczne możliwości wykorzystania WiFi pod Windows Serverem 2003 obsługującym nie tylko komunikację w podczerwieni (IrDA i IrCOMM), ale też w popularnym standardzie bezprzewodowym 802.11.

Wprowadzenie

Technologie bezprzewodowe stosowane są obecnie w sieciach o bardzo różnym zasięgu. Zarówno w rozległych strukturach do przesyłania danych i głosu, gdzie realizuje się połączenia wirelessowe na bardzo dużych odległościach, jak też i w małych środowiskach wykorzystujących także podczerwień, gdzie efektywne odległości sięgają raptem kilku metrów. Podstawowymi elementami sieci bezprzewodowych są tzw. lokalne punkty dostępowe lub transferowe oraz urządzenia pracujące jako końcówki sieci (komputery, drukarki, PDA czy telefony). Komunikują się one pomiędzy sobą za pomocą fal radiowych - poza przypadkami transmisji na dużych dystansach, wykorzystuje się częstotliwości 2,4 lub 5 GHz. Zakres ten uważany jest za optymalny do wymiany informacji na niewielkie odległości - im wyższa częstotliwość, tym amplituda fal jest mniejsza, a zatem łatwiej je stłumić (pojawiają się szumy); z drugiej strony, im wyższa częstotliwość, tym szersze pasmo i tym większe możliwości różnego rodzaju korekcji. Dla porównania - telefony komórkowe czy domowe aparaty bezprzewodowe komunikują się w paśmie mniej więcej od 1000 do 2000 MHz. O całe rzędy wielkości niżej znajdują się w tej klasyfikacji systemy radiowe i telewizyjne. Daleko wyżej, bo w paśmie pow. 10 GHz znajduje się telewizja satelitarna. Paradoksalnie, o wiele bliższym sąsiadem komputerów w spektrum częstotliwościowym fal znajdują kuchenki mikrofalowe. Wracając jednak do wspomnianych kilku GHz - sama częstotliwość nie wystarczy, by urządzenia cyfrowe potrafiły porozumieć się ze sobą niczym ludzie za pomocą kilku radiotelefonów. Potrzebny jest jeszcze wspólny standard, którym dla wspomnianego zakresu jest przykładowo IEEE 802.1x i jego wariancje.

Definiowanie standardów

W celu obniżenia kosztów, zapewnienia współpracy między różnymi sieciami i urządzeniami oraz stymulacji dalszego rozwoju technologii bezprzewodowych wiele organizacji uczestniczy w programach ich standaryzacji. Do organizacji tych należą Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE), Internet Engineering Task Force (IETF), Wireless Ethernet Compatibility Alliance (WECA) oraz International Telecommunication Union (ITU). Przykładowo, zespoły organizacji IEEE definiują standardy dotyczące sposobu transferu informacji między urządzeniami (na przykład: czy mają być używane fale radiowe, czy też światło podczerwone) oraz standardy dotyczące tego, jak i kiedy stosować w komunikacji określony nośnik transmisji. Opracowując standardy dotyczące sieci bezprzewodowych, poszczególne organizacje (takie jak IEEE) biorą pod uwagę zarządzanie energią, szerokość pasma sieciowego, zabezpieczenia, koegzystencję i inne elementy specyficzne dla sieci bezprzewodowych. Poszczególne standardy nierozerwalnie związane są z typami sieci bezprzewodowych i ich obszarami zastosowań.

Typy sieci bezprzewodowych

Podobnie jak w przypadku tradycyjnych sieci kablowych, można wyróżnić wiele różnych sieci bezprzewodowych, które umożliwiają transmisję danych na różne odległości.

Bezprzewodowe sieci rozległe WWAN (Wireless Wide Area Network)

Technologie sieci WAN pozwalają użytkownikom ustanawiać połączenia bezprzewodowe za pośrednictwem publicznych lub prywatnych sieci zdalnych. Połączenia takie mogą być realizowane na dużych obszarach geograficznych, na przykład w całych miastach lub krajach, a umożliwiają to rozbudowane systemy anten naziemnych i systemy satelitarne użytkowane przez usługodawców komunikacji bezprzewodowej. Współczesne technologie sieci WWAN są nazywane systemami drugiej generacji (systemami 2G). Najważniejsze systemy 2G to GSM (Global System for Mobile Communications), CDPD (Cellular Digital Packet Data) i CDMA (Code Division Multiple Access). Trwają prace nad przekształceniem sieci drugiej generacji, spośród których niektóre mają ograniczone możliwości przekazywania połączeń (roamingu) i są ze sobą niezgodne, w sieci trzeciej generacji, które będą spełniać standardy globalne i zapewniać przekazywanie połączeń w skali międzynarodowej. W promocji rozwoju globalnych standardów sieci trzeciej generacji aktywnie uczestniczy organizacja ITU.

Bezprzewodowe sieci miejskie WMAN (Wireless Metropolitan Area Network)

Technologie sieci WMAN pozwalają użytkownikom ustanawiać połączenia bezprzewodowe między wieloma punktami w obrębie dużych aglomeracji (na przykład między wieloma budynkami w mieście lub w miasteczku uniwersyteckim), przy czym nie wymaga to kosztownych inwestycji w światłowody, kable miedziane czy dzierżawienie istniejących linii. Ponadto sieci WMAN mogą stanowić uzupełnienie istniejących sieci kablowych, użyteczne zwłaszcza wtedy, gdy w tradycyjnej sieci kablowej nastąpi awaria i stanie się ona niedostępna. Dane w sieciach WMAN są transmitowane przy użyciu fal radiowych lub podczerwonych. Obserwuje się rosnące zapotrzebowanie na szerokopasmowe, bezprzewodowe sieci dostępowe, które mogą zapewnić użytkownikom bardzo szybki dostęp do Internetu. Mimo że obecnie używa się wielu różnych technologii, na przykład usług MMDS (Multichannel Multipoint Distribution Service) i LMDS (Local Multipoint Distribution Services), grupa robocza ds. standardu dostępu do bezprzewodowych sieci szerokopasmowych IEEE 802.16 wciąż prowadzi badania nad odpowiednimi specyfikacjami tych technologii.

Bezprzewodowe sieci lokalne WLAN (Wireless Local Area Network)

Technologie sieci WLAN pozwalają użytkownikom ustanawiać lokalne połączenia bezprzewodowe (na przykład w budynku firmy lub w miejscu publicznym, takim jak lotnisko). Sieci WLAN mogą być używane w tymczasowych biurach firm lub w innych miejscach, gdzie nie ma warunków do rozbudowy okablowania. Mogą też stanowić uzupełnienie istniejących sieci lokalnych, dzięki czemu użytkownicy mogą pracować w różnych porach w różnych miejscach budynku. Sieci WLAN mogą działać na dwa różne sposoby. Gdy działają jako sieci zapewniające infrastrukturę, stacje bezprzewodowe (urządzenia z radiowymi kartami sieciowymi lub modemy zewnętrzne) łączą się z punktami dostępu bezprzewodowego, które pełnią funkcję mostów między stacjami a istniejącym szkieletem sieci. W przypadku bezprzewodowych sieci lokalnych równoprawnych (peer-to-peer) kilku użytkowników może utworzyć w ograniczonym obszarze (na przykład w sali konferencyjnej) tymczasową sieć bez punktów dostępu (jeśli nie jest potrzebny dostęp do zasobów sieciowych).W 1997 roku organizacja IEEE zatwierdziła standard 802.11 dla sieci WLAN, który określa szybkość transferu danych od 1 do 2 megabitów na sekundę (Mb/s). Zgodnie ze standardem 802.11b, który zaczyna obecnie dominować, dane są przesyłane z maksymalną szybkością 11 Mb/s przy częstotliwości 2,4 GHz. Innym, nowszym standardem jest 802.11a, który określa transfer danych z maksymalną szybkością 54 Mb/s przy częstotliwości 5 GHz.

Bezprzewodowe sieci osobiste WPAN, Wireless Personal Area Network

Technologie sieci WPAN pozwalają użytkownikom ustanawiać natychmiastowe połączenia między urządzeniami w osobistej przestrzeni operacyjnej (chodzi o takie urządzenia, jak PAD, telefony komórkowe i komputery typu laptop). Osobista przestrzeń operacyjna to bezpośrednie otoczenie użytkownika o promieniu do 10 m. Obecnie dwie najważniejsze technologie sieci WPAN to Bluetooth i technologia podczerwieni. Technologia Bluetooth zastępuje technologię kablową – pozwala używać fal radiowych do transmisji danych na odległość maksymalnie 10 m. Przy użyciu technologii Bluetooth dane mogą być transmitowane przez ściany, tkaniny i ścianki aktówek. Rozwojem technologii Bluetooth kieruje specjalna grupa o nazwie SIG (Bluetooth Special Interest Group), która w 1999 roku opublikowała wersję 1.0 specyfikacji Bluetooth. Alternatywnie do łączenia urządzeń znajdujących się bardzo blisko siebie (tj. w odległości co najwyżej 1 metra) można utworzyć łącza podczerwieni. Standaryzacją rozwoju technologii sieci WPAN zajmuje się grupa robocza nr 802.15 organizacji IEEE. Grupa ta opracowuje standard sieci WPAN oparty na specyfikacji technologii Bluetooth w wersji 1.0. Najważniejsze cele tego standardu roboczego to: zmniejszenie złożoności sieci, mniejsze zużycie energii, możliwość współdziałania i współistnienia z sieciami typu 802.11.

Sieci radiowe typu Wireless LAN

Jak to się zaczęło... W 1997 roku organizacja IEEE ustanowiła normę 802.11 definiującą "radiowy ethernet" znany pod nazwą Wireless LAN (WLAN). Wykorzystuje on głównie pasmo od 2400 do 2485MHz. Występuje kilka standardów typowych sieci WLAN: zgodny z normą IEEE 802.11 pozwala na osiągnięcie maksymalnej przepustowości 2Mbit/s (na dłuższych dystansach szybkość spada do 1Mbit/s). Ten model sieci nie jest już dziś popularny, a jego główne zastosowanie to udostępnianie Internetu. Drugi standard to modyfikacja IEEE 802.11 oznaczona literką "b" (IEEE 802.11b), która umożliwia transfer na maksymalnym poziomie 22Mbit. Trzeci to 802.11a - pozwala osiągać prędkości rzędu 54 Mbit, jednak wykorzystuje wyższe pasmo 5 GHz. Obecnie pojawiła się kolejna, najbardziej obiecująca modyfikacja IEEE 802.11g, gdzie z kolei transfer wynosi do 54 Mbit w popularnej częstotliwości 2,4 GHz. Główne zalety sieci WLAN to mobilność, łatwość i prostota instalacji oraz obsługi, łatwa diagnoza usterki, brak okablowania, nieograniczona swoboda poruszania, duże możliwości rozbudowy, obniżenie kosztów i skalowalność.

Strukturę takiej sieci radiowej możemy przedstawić przykładowo w następujący sposób:

Konfiguracja Wireless LAN w Windows Server 2003

Po poprawnym zainstalowaniu sterowników karty sieciowej w Panelu sterowania / Połączenia sieciowe zostanie automatycznie utworzone Połączenie sieci bezprzewodowej.

Teraz można przystąpić do konfiguracji protokołu TCP/IP, w którym należy podać przypisany do komputera numer IP (najczęściej przydzielany przez providera).

System Windows Server 2003 posiada wbudowane mechanizmy detekcji sieci i odbioru sygnałów radiowych. W zakładce Sieci bezprzewodowe widać automatycznie wykryty punkt dostępu.

Opis uwierzytelniania metodą 802.1X w sieciach bezprzewodowych

W przypadku sieci radiowych bardzo ważne jest bezpieczeństwo. Konfiguracja zaawansowana pozwala wybrać metody szyfrowania i uwierzytelniania.

802.1X jest standardem IEEE uwierzytelnionego dostępu do przewodowych sieci Ethernet i bezprzewodowych sieci 802.11. Standard IEEE 802.1X podwyższa poziom zabezpieczeń i ułatwia ich wdrażanie, oferując obsługę scentralizowanej identyfikacji użytkowników, uwierzytelniania, dynamicznego zarządzania kluczami i księgowania.

Obsługa typów Protokołu uwierzytelniania rozszerzonego (EAP), którą zapewnia standard 802.1X, umożliwia wybór metody uwierzytelniania klientów i serwerów bezprzewodowych spośród kilku różnych metod.

Uwierzytelnianie EAP

W standardzie 802.1X protokół EAP jest używany do wymiany komunikatów podczas procesu uwierzytelniania. Protokół EAP umożliwia korzystanie z dowolnej metody uwierzytelniania, np. certyfikatów, kart inteligentnych lub poświadczeń. Protokół EAP zezwala na nieograniczoną konwersację między klientem EAP (np. komputerem bezprzewodowym) a serwerem EAP (np. serwerem usługi uwierzytelniania internetowego (IAS, Internet Authentication Service)). Na konwersację składają się żądania wysyłane przez serwer, które dotyczą podania informacji uwierzytelniających, oraz odpowiedzi wysyłane przez klienta. Aby uwierzytelnienie powiodło się, klient i serwer muszą korzystać z tej samej metody uwierzytelniania.

Uwierzytelnianie EAP-TLS

Protokół EAP-TLS (Transport Layer Security) jest typem protokołu EAP, który jest używany w środowiskach zabezpieczeń opartych na certyfikatach i stanowi najsilniejszą metodę uwierzytelniania i ustalania klucza. Protokół EAP-TLS zapewnia uwierzytelnianie wzajemne, negocjowanie metody szyfrowania oraz ustalanie zaszyfrowanego klucza między klientem a serwerem uwierzytelniającym. Aby korzystać z certyfikatów i kart inteligentnych do uwierzytelniania użytkowników i komputerów klienckich, należy użyć protokołu EAP-TLS lub, w celu podwyższenia poziomu zabezpieczeń, chronionego protokołu EAP (PEAP, Protected EAP) z protokołem EAP-TLS.

Uwierzytelnianie EAP-MS-CHAP v2

Protokół EAP-MS-CHAP v2 (EAP-Microsoft Challenge Handshake Authentication Protocol version 2) stanowi metodę uwierzytelniania wzajemnego, która obsługuje uwierzytelnianie użytkowników i komputerów w oparciu o hasła. Aby proces uwierzytelniania przy użyciu protokołu EAP-MS-CHAP v2 zakończył się powodzeniem, zarówno serwer, jak i klient, muszą udowodnić, że znają hasło użytkownika. Po pomyślnym uwierzytelnieniu za pomocą protokołu EAP-MS-CHAP v2 użytkownicy mogą zmieniać hasła, a po utracie ich ważności otrzymują stosowne powiadomienie.

Uwierzytelnianie PEAP

Chroniony protokół EAP (PEAP) stanowi metodę uwierzytelniania, która w celu podniesienia poziomu zabezpieczeń innych protokołów uwierzytelniania EAP korzysta z szyfrowania TLS. Chroniony protokół EAP (PEAP) ma następujące zalety: kanał szyfrowania do ochrony metod EAP uruchamianych z wnętrza metod PEAP, dynamiczny materiał na klucze wygenerowany algorytmem TLS, szybkie ponowne łączenie (możliwość ponownego połączenia z punktem dostępu bezprzewodowego przy użyciu zbuforowanych kluczy sesji, które umożliwiają szybkie przekazywanie połączenia między punktami dostępu bezprzewodowego) oraz uwierzytelnianie serwera, które może służyć do ochrony przed rozmieszczeniem nieautoryzowanych punktów dostępu bezprzewodowego.

Opis działania usługi 802.1X w sieciach bezprzewodowych 802.11

W usłudze 802.1X zaimplementowano kontrolę dostępu do sieci opartą na portach. Kontrola dostępu do sieci oparta na portach korzysta z właściwości fizycznych przełączanej infrastruktury sieci lokalnej do uwierzytelniania urządzeń podłączonych do portu LAN oraz blokowania dostępu do tego portu w sytuacji, gdy proces uwierzytelniania zakończy się niepowodzeniem.

W trakcie interakcji związanej z kontrolą dostępu do sieci przy użyciu portów, port LAN pełni jedną z dwóch funkcji: uwierzytelniającego lub uwierzytelnianego. W roli uwierzytelniającego port LAN wymusza uwierzytelnianie, zanim zezwoli użytkownikowi na dostęp do usług, które mogą być udostępniane za pośrednictwem tego portu. W roli uwierzytelnianego port LAN żąda dostępu do usług, które mogą być udostępniane za pośrednictwem portu uwierzytelniającego. Serwer uwierzytelniania, który może stanowić oddzielną jednostkę albo mieć wspólną lokalizację z portem uwierzytelniającym, sprawdza poświadczenia portu uwierzytelnianego w imieniu portu uwierzytelniającego. Serwer uwierzytelniania odpowiada uwierzytelniającemu, czy uwierzytelniany jest upoważniony do dostępu do jego usług.

Kontrola dostępu do sieci oparta na portach określa dwie logiczne ścieżki danych do sieci LAN, prowadzące przez jeden fizyczny port LAN. Pierwsza ścieżka danych (port niekontrolowany) umożliwia wymianę danych między uwierzytelniającym a urządzeniem w sieci LAN, niezależnie od stanu uwierzytelnienia tego urządzenia. Jest to ścieżka, która jest używana przez komunikaty usługi EAPOL (EAP over LAN). Druga ścieżka danych (port kontrolowany) umożliwia wymianę danych między uwierzytelnionym użytkownikiem sieci LAN a uwierzytelniającym. Po uwierzytelnieniu urządzenia tą ścieżką jest kierowany cały pozostały ruch sieciowy.

Usługi 802.1X i IAS

Obsługę uwierzytelniania, autoryzacji i księgowania połączeń sieci bezprzewodowej umożliwia usługa 802.1X z usługą IAS. Usługa IAS jest implementacją serwera RADIUS (Remote Authentication Dial-in User Service) i serwera proxy firmy Microsoft. Po zaimplementowaniu serwera RADIUS punkt dostępu bezprzewodowego uniemożliwia przekazywanie danych do sieci kablowych lub innego klienta bezprzewodowego bez prawidłowego klucza uwierzytelniania.

Zagadnienia związane z zabezpieczeniami i wdrażaniem

Wybierając metodę uwierzytelniania, trzeba znaleźć kompromis między wymaganym poziomem zabezpieczeń a czasochłonnością ich wdrożenia. Aby zapewnić najwyższy poziom zabezpieczeń, wybierz protokół PEAP z certyfikatami (EAP-TLS). Aby maksymalnie ułatwić wdrażanie, wybierz protokół PEAP z hasłami (EAP-MS-CHAP v2).

Chociaż zarówno protokół PEAP z protokołem EAP-TLS, jak i sam protokół EAP-TLS, stanowią silne zabezpieczenie dzięki zastosowaniu certyfikatów do uwierzytelniania serwerów oraz certyfikatów lub kart inteligentnych do uwierzytelniania komputerów klienckich i użytkowników, to po wybraniu protokołu PEAP z protokołem EAP-TLS informacje o certyfikatach klientów są szyfrowane. Wdrożenie protokołu PEAP z protokołem EAP-MS-CHAP v2 jest najmniej czasochłonne, ponieważ uwierzytelnianie klientów jest oparte na hasłach, dzięki czemu certyfikaty lub karty inteligentne nie muszą być instalowane na klientach. Przed przeprowadzeniem uwierzytelnienia metodą EAP-MS-CHAP v2 protokół PEAP tworzy zaszyfrowany kanał typu end-to-end, dzięki czemu podczas wymiany informacji uwierzytelniających zmniejsza się ryzyko ataków słownikowych w trybie offline.

Wybieranie typu sieci bezprzewodowej

Konfigurując nowe lub istniejące połączenia sieci bezprzewodowej, albo łącząc się z dostępną siecią bezprzewodową, można wybierać spośród następujących typów sieci bezprzewodowych:

Punkt dostępu (infrastruktura)

W sieciach bezprzewodowych typu punkt dostępu klienci bezprzewodowi (urządzenia wyposażone w karty sieci bezprzewodowej, np. komputer przenośny lub osobisty asystent cyfrowy) nawiązują połączenia z punktami dostępu bezprzewodowego. Punkty dostępu przypominają mosty między klientami bezprzewodowymi a istniejącym szkieletem sieci. Gdy użytkownik przenosi się z miejsca na miejsce, a sygnał jednego z punktów dostępu bezprzewodowego słabnie lub punkt ten jest przeciążony, użytkownik może uzyskać połączenie z nowym punktem dostępu. Na przykład pracując w dużej firmie, zajmującej kilka oddzielnych budynków lub kilka pięter jednego budynku, można korzystać z danego urządzenia w całej firmie i zachowywać niezakłócony dostęp do zasobów sieciowych dzięki temu, że urządzenie nawiązuje połączenia z odpowiednimi punktami dostępu bezprzewodowego.

Komputer - Komputer (P2P)

W sieciach bezprzewodowych typu komputer-komputer klienci bezprzewodowi łączą się ze sobą bezpośrednio, a nie za pośrednictwem punktów dostępu bezprzewodowego. Na przykład jeśli podczas spotkania ze współpracownikami nie ma potrzeby uzyskiwania dostępu do zasobów sieciowych, urządzenie bezprzewodowe może nawiązywać bezpośrednie połączenia z urządzeniami bezprzewodowymi współpracowników, tworząc tymczasową sieć typu komputer-komputer.

Dowolna dostępna sieć (z preferencją punktów dostępu)

W sieciach bezprzewodowych z preferencją punktów dostępu w pierwszej kolejności są podejmowane próby połączeń z sieciami bezprzewodowymi punktów dostępu (jeśli sieci takie są dostępne). Jeśli nie jest dostępna żadna taka sieć, jest podejmowana próba połączenia z siecią bezprzewodową typu komputer-komputer. Na przykład jeśli się korzysta w firmie z komputera typu laptop, który działa w bezprzewodowej sieci punktów dostępu, po zakończeniu pracy można zabrać go do domu i używać w sieci domowej typu komputer-komputer. Usługa konfiguracji sieci bezprzewodowej zmodyfikuje ustawienia sieci bezprzewodowej, tak aby można było połączyć się z siecią domową.

Microsoft Windows Network pokazuje dostępne grupy robocze w obrębie danej sieci.

Podstawowe informacje o połączeniu uzyskamy wprost z Windows Server 2003.

Zaawansowane informacje o połączeniu i ważnych parametrach uzyskać można instalując oprogramowanie dołączone do karty sieciowej.

Informacje o sprzęcie

Krótkie informacje o sprzęcie, który został użyty do przygotowania tej publikacji. Prosimy nie traktować opisanych tutaj urządzeń jako reklamy konkretnych modeli czy producentów, a jedynie jako przykład doboru rozwiązań sprzętowych, który zdalał się tutaj głównie w celu praktycznej ilustracji przekroju parametrów mających wpływ na techniczną realizację opisywanych teoretycznie zagadnień.

ACCESSPOINT WAP 22 Mbit/s

Acces Point Wap 1965 jest punktem dostepowym nowej generacji pracującym w standardzie 22 Mbit/s zgodnym z protokołem 802.11g. Posiada funkcję kodowania transmisji danych (WEP) kluczem 64 i 128 bit; dla zapewnienia większego bezpieczeństwa dodano funkcję IP filtering dając w ten sposób możliwość pełniejszego nadzorowania sieci. Bezprzewodowy punkt dosteępowy WAP 1965 potrafi pracować w paru trybach : AP - acces point - umożliwia w ten sposób dostęp do już istniejącej sieci bezprzewodowej jako zwykły klient, oraz Point to Multipoint - pozwala na łączenie sieci LAN tzw "bridge" jedną dużą sieć.

Planet Wap-1965 posiada dwie zewnętrzne demontowane anteny, po ich odłączeniu mamy możliwość podłączenia - za pomocą konektorów - anten zewnętrznych, co znacznie zwiększa zasięg połączeń. Wewnętrzne wbudowane anteny mogą pracować na dystansie do 300m w przestrzeni otwartej przy zachowaniu widoczności optycznej anten. Wystarczy to w zupełności do obsługi np. dużego pomieszczenia biurowego wyposażonego w takie urządzenia jak printserwer bezprzewodowy czy komputery z kartami bezprzewodowymi tworzące wirtualną sieć korporacyjną.

Karta sieciowa bezprzewodowa PLANET WL 8305

To bezprzewodowa karta sieciowa ze złączem PCI, umożliwiająca swobodną komunikację między komputerami klasy PC wyposażonymi w tego typu karty. Uniwersalność takiej karty we współpracy z kartami innych producentów jest możliwa dzięki zachowaniu standardów IEEE802.11b i IEEE802.11e. To właśnie te protokoły transmisji danych, zapewniają zgodność we współdziałaniu urządzeń pochodzących od różnych producentów we wspólnym otoczeniu sieciowym. Częstotliwości : Częstotliwość robocza / kanał 2.412~2.462GHz (FCC, Kanada) / 11 kanałów 2.412~2.4835GHz (Japonia, TELEC) / 14 kanałów 2.412~2.472GHz (Euro ETSI) / 13 kanałów 2.457~2.462GHz (Spain) / 2 kanałów 2.457~2.472GHz (France) / 2 4 kanałów Modulacja : Modulacja RF Technologia DSSS (Direct Sequence Spread Spectrum) (CCK, DQPSK, DBPSK) Moc wyjściowa : Wyjście RF 14 dBm Czułość : -80dBm (przy PER<8%) Transfer danych : 11, 5.5, 2, 1Mbps (na kanał) automatyczne rozpoznawanie, Protokół dostępu nośnika: Zgodność z CSMA/CA + ACK, IEEE802.11b oraz IEEE802.11e

Antena kierunkowa

Antena przeznaczona do współpracy z każdą anteną pracującą w polaryzacji liniowej (poziomej lub pionowej). Szczególnie polecana w warunkach gęstej zabudowy miejskiej, gdzie występują pasożytnicze odbicia od sąsiadujących budynków. Fala po odbiciu od obiektu (budynku lub innej przeszkody) odwraca polaryzacje z prawoskrętnej na lewoskrętną a ta jest tłumiona o ok. 20dB. Ta cenna cecha powoduje, że antena charakteryzuje się najwyższym transferem danych z pośród wielu testowanych anten, zwłaszcza na odległościach do 2 km w warunkach gęstej zabudowy miejskiej.

Autor: Piotr Dudziak

• Wprowadzenie
• Definiowanie standardów
• Typy sieci bezprzewodowych
• Sieci radiowe typu WLAN
• Konfiguracja WLAN
• Sprzęt